عميق ترين درد زندگي مردن نيست...
بلكه گذاشتن سدي در برابر روديست كه از چشمانت جاري است.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست...
بلكه پنهان كردن قلبي است كه به اسفناك ترين حالت شكسته است.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست...
بلكه نداشتن شانه هاي محكمي است كه بتواني به آن تكيه كني و از غم زندگي
برايش اشك بريزي.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست...
بلكه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است كه مجبوري آخرش را
با جدايي به سرانجام برساني.
امشب نگرانم نگرانم نگران
نگران از غم يک دوست
نگران از مرگ يک پروانه
دور از شمع
يادم هست
در پس لبخند پر از معنايت
صد سخن پنهان بود
و نگاهت همه شرم
خوب يادم هست
زنده بايد باشی
ای گل باغ امید
سبز خواهی ماند
و شکرخند لبانت
شیرینی ایام گذرا خواهد بود
و نترسیم از مرگ
مرگ پایان کار کبوتر نیست.
مرگ وارونه ی یک زنجیر است.
مرگ در ذهن اقاقیا جاری است
.
مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید.
مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان.
مرگ در حنجره ی سرخ گلو می خواند.
مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.
مرگ گاهی ریحان میچیند.
مرگ گاهی ودکا می نوشد.
گاه در سایه نشسته است به ما می نگرد.
وهمه می دانیم ریه های لذت ،پراکسیژن مرگ است.
سهراب سپهری
در انتهای ثانیه های جمعه چشمان بی سر و پایم به دنبال پیراهن یوسف می گشت . تا او را بیابد
انگار امروز هم نمی یایی؟!!!! تا دفتر مشق زندگیم را که با خطوط پریشانی سیاه گشته برایم خط بزنی! آقای من دلم تنگ است تا پایان کتاب زندگیم چند صفحه ای بیش باقی نمانده کاش قلمی داشتم از جنس اشک تا برایت در دل عرفات یادگاری بنویسم آقای من باز هم سفر ؟!! لحظه ای صبر کن! لحظه ای از آن من باش ! باور کن !هنوز هم در التهاب باغ پر از سیب و افسون گلهای یاس می سوزم اما در بیراهه زندگی گم شدم. باور کن!پشت کوچه باغ دلم باغی از قناریست . و من در سکوت چشمه ساران هنوز تشنه ام آری!آری! من باید جای دگری باشم. انگار هویت ام را گم کرده ام ثانیه ها به انتها ی رسیدند. امروز هم نیامدی ؟! من هنوز در بیراهه زندگی به دنبال آدرس آشنایت می گردم. 
ذهن آشفته ام ؛ بی قرار است ،
بی قرار تو
... آمدنت !
و چشمانم که تاب دلتنگیت را ندارند
می بارند ..
حسودان
آرامشم را رندانه می ربایند
تاب ندارند
تاب ِ لبخندت !
|
عشق...دکتر علی شریعتی |
|
عشق يك جوشش كور است |
|
مي پرسيد: چرا نگاه هايت انقدر غمگين است؟! چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است؟! اما افسوس... هيچ کس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره اري با تو هستم با تويي که از کنارم گذشتي و حتي يک بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است؟ و همیشه به یاد داشته باشین که (( بهترین انتقامی که می توانی از سرنوشت بگیری اینه که شاد باشی )) صدا کن مرا صدای تو خوب است صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی ست که در انتهای صمیمت حزن میروید.در ابعاد این عصر خاموش،من از طعم تصنیف در متن ادراک یه کوچه تنهاترم؛ بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است و تنهایی من شبیحخون حجم تو را پیش بینی نمیکرد ... |
بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم
در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد : تو به من گفتي :
از اين عشق حذر كن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن
آب ، آئينه عشق گذران است
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، كه دلت با دگران است!
تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!
با تو گفتم :
"حذر از عشق؟
ندانم!
سفر از پيش تو؟
هرگز نتوانم!
روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد
چون كبوتر لب بام تو نشستم،
تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"
باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!
اشكي ازشاخه فرو ريخت
مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!
اشك در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد،
يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم
نگسستم ، نرميدم
رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!
بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم
حرفهایی است برای گفتن
که اگر گوشی نبود نمیگوییم
و حرفهایی است برای نگفتن
حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند
حرفهای شگفت,زیبا و اهورایی همین هایند
و سرمایه ماورایی هرکس به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد
حرفهای بیتاب و طاقت فرسا
که همچون زبانه های بیقرار آتشند
و کلماتش, هریک، انفجاری را به بند کشیده اند
کلماتی که پاره های بودن آدم اند...
اینان هماره در جستجوی مخاطب خویشند
اگر یافتند، یافته می شوند...
...و
در صمیم وجدان او آرام می گیرند
و اگر مخاطب خویش را نیافتند، نیستند
و اگر او را گم کردند، روح را از درون به آتش میکشند
و دمادم
حریق های دهشتناک عذاب بر او میافروزند...
دکتر علی شریعتی
تو تنهايي
ومن صد بار تنهاتر
تو ميداني كه من جز با تو
با هر كس كه باشم...باز تنهاييم
تو ميداني كه اين بغض فرو خورده
به جز بر شانه هاي استوارت
جاي ديگر وا نخواهد شد
و ميداني كه من يك عمر چشمانم به در بودست....
دلم امروز ميخواهد
كه اين را هم بداني كه......
دگر ناب توانم نيست
ببين سردي زمستان دستانم را خجل كرده
وحتي اشك هم ديگر...
تسلي بخش غمها نيست
بيا كه ديگر از دست خيالت هم گريزانم
بيا كه سخت تنهاييم
